Het verhaal van de maand november: het Kreng van de afdeling

Het Kreng van de afdeling, over stekelvarkens op het werk. Zoals bekend, ziet het kantoorpersoneel van maandag tot en met vrijdag vaker collega’s dan familie en vrienden. De werkplek kan daardoor boeiend zijn, maar ook erg vermoeiend, met fysieke- en/of emotionele gevolgen.

Fysieke- en/of emotionele gevolgen

Hoezo fysieke- en/of emotionele gevolgen? Omdat je op bijna elk kantoor moet dealen met één of twee stekelvarkens. Wat bedoelen we met stekelvarkens op het werk? Een paar voorbeelden: schreeuwende leidinggevenden, eeuwige klagers, zwartkijkers en non-communicatieve collega’s.

Het volgende, waargebeurde verhaal geeft een ontluisterende inkijk op de betonnen jungle die men het kantoor noemt. Lees en huiver…

Het Kreng van de afdeling

Het was eind jaren ‘90 en ik werkte op het secretariaat van een kleine bank.

De accountmanagers die de aandelen voor particuliere klanten belegden waren niet tevreden over de megalomane directeur. Op zijn afdeling heerste altijd een stille, vijandige sfeer, maar als zijn persoonlijke secretaresse zat ik klem tussen hem en mijn collega’s. Hij had al heel wat secretaresses versleten, vertelden zij mij.

Het allerergste was de dominante assistente van het managementteam. De meeste werknemers noemden haar Het Kreng. Als ik haar vroeg om mij als nieuweling iets uit te leggen deed zij altijd heel erg moeilijk. Dat was haar dagelijkse routine. Samen met haar meeloopster roddelden zij er de hele dag op los. Vooral over mij.

Bovendien negeerde zij mij volledig. Zelf zat ik nog in mijn proeftijd, maar toch besloot ik op een dag om het gesprek aan te gaan met de dames en de directeur. Mijn openingszin was: Ik wil dat ik hier met respect word behandeld!

Het Kreng werd acuut rood en de kleur van de schaamte trok van haar nek naar haar hoofd. De onderdanige collega keek mij met grote ogen van schrik aan en tegelijkertijd viel haar mond open van verbazing. Hoe durfde ik zoiets te zeggen? Waar haalde ik de moed vandaan?

De enige reactie van de directeur was, dat ik met voorbeelden moest komen. Hij wist natuurlijk dondersgoed dat Het Kreng de hoofdverdachte was. Hij had haar zelfs openlijk een keer voor bitch uitgemaakt. Maar op dat moment was ik zo woedend en volkomen perplex dat er helemaal niets uit mijn mond kwam.

Die vraag had ik niet verwacht. Bovendien zette hij mij openlijk voor het blok. Aan de andere kant was het ook een slimme – en misschien wel terechte zet – van mij. Maar op dat moment kon ik geen voorbeelden bedenken.

Vervolgens liep de directeur naar het grote raam en draaide zich daarna om naar ons. Vanaf een afstand bekeek hij het tafereel aandachtig. Zelf zat ik op mijn eentje aan het grote bureau tegenover de twee dames. Het was echter al vanaf het begin duidelijk dat hij voor zijn personeel zou kiezen. Althans voor mensen, die een vaste betrekking hadden. Ik was maar een eendagsvlieg.

Diezelfde mensen gingen elke dag over andermans grenzen heen: zowel de zichtbare als de onzichtbare. Volgens het Hoofd Personeelszaken functioneerden alle medewerkers naar behoren.

De volgende dag meldde ik mij ziek. Ik had het zwijgen doorbroken; ik was als een luis in de pels en had bovendien Het Kreng op haar plaats gezet. Hoewel mijn proeftijd uiteraard volkomen mislukt was, kon ik trots zijn op mijzelf. Ik had het monster niet alleen in de bek gekeken, maar er ook nog eens tegen geschreeuwd.

Uit nieuwsgierigheid en als reactie op de gebeurtenissen bij deze bank besloot ik een cursus arbeids- en organisatiepsychologie te volgen. Mijn ervaringen bij de bank verwerkte ik in een verslag voor de cursus. Daardoor kregen die beroerde weken toch een plaats.

Zwijgen zit helaas niet in mijn aard en vooral niet over onrecht dat mij of anderen wordt aangedaan. Daarom zal ik ook steeds opnieuw mijn mond open doen in dat soort situaties, maar nu besef ik des te beter hóe ik dat moet doen.

Dat is in elk geval op een zakelijke manier, waarbij ik mijn eigen emoties onder controle houd. Net als wraak, moet ook woede koud worden geserveerd. Of zoals de Ierse/Britse filosoof/politicus Edmund Burke in de 18de eeuw ooit schreef: Het enige dat nodig is voor een triomf op het kwaad is het feit, dat goede mensen (soms) helemaal niets doen.

Bronnen

• Stekelvarkens op het werk, deel III Stekelvarkens op verschillende plekken, Hoe knuffel je een stekelvarken? van dr. Debbie Joffe Ellis (psycholoog en mentale gezondheidscoach).
• Edmund Burke’s bekende citaat The only thing necessary for the triumph of evil is for good men to do nothing is volgens Reuters Fact Check (9 augustus 2021) veel gebruikt in publicaties en speeches, maar er is geen bewijs dat hij het letterlijk heeft gezegd of geschreven.
• Edmund Burke’s biografie: Dictionary of Irish Biography.

Over Magda Tjong

Magda Tjong heeft al vanaf 1999 RSI-klachten. Ze heeft geleerd met haar aandoening te leven. Haar klachten omarmd, zoals ze het zelf zegt. Het was moeilijk om dat te doen, maar het schrijven van verhalen en gedichten is voor haar een manier geweest om haar klachten een plekje te geven in haar leven.

Elke maand delen we een gedicht of verhaal van Magda Tjong op onze website en in onze nieuwsbrief. Eerder gepubliceerd:

• Verhaal van de maand september: Fatsoen
• Verhaal en gedicht van de maand – juli (Werkeloos)
• Gedicht van de maand – juni (Slapeloosheid)
• Verhaal van de maand – mei (100%)
• Gedicht van de maand – april (Ochtend)

 

Tekst: Magda Tjong
Afbeeldingen: Public Domain Pictures, Pixabay